Internetu używam od ponad 15 lat. Pierwsze konto mailowe dostałem na serwerze politechniki. Miałem zafajdany modem o prędkości 14.4kb, a z politechniką łączyłem się terminalem w trybie tekstowym. Chyba też od tamtego czasu znielubiłem Unixa. Czasy były takie, że prawie nikt i tak nie używał w Polsce poczty elektronicznej, więc taki adres email był bardziej gadżetem do umieszczenia na wizytówce.

Lepiej już było z telefonami komórkowymi. Moja pierwsza komórka Motorola 9800 wyglądała jak kaloryfer i ważyła jak kaloryfer. Gdy dzwoniła, w promieniu 10 metrów znikał obraz z telewizora. Facet, który mi telefon sprzedał powtarzał niczym mantrę że tego telefonu Amerykanie używali podczas wojny o Kuwejt. – A czy ja wyglądam na takiego co się na wojnę wybiera? – pytałem. Sprzedawca okazał się człowiekiem przedsiębiorczym. Kiedyś wystąpił w „Milionerach” :>

Komórkę nosiłem w walizce bo nigdzie indziej się nie mieściła. Zabawne były momenty gdy „cegła” zaczynała dzwonić na przykład na Marszałkowskiej i w tłumie ludzi trzeba było walizę otwierać.
Ciekawe także że komórek w pociągach do Warszawy używali jedynie podróżni w pierwszej klasie. Te wszystkie łosie w delegacjach uważając że komórki dodają prestiżu prowadziły krzycząc do słuchawki inteligentne pogawędki:

- Dzień dobry, tu Kowalski. Tak, już jadę. Tłok? Nie ma tłoku, przecież jadę pierwszą klasą! Dlaczego Igrekowska kupiła mi miejsce przy drzwiach a nie przy oknie? Słuchaj to ja będę o 10 na Centralnym. [i najważniejsze, bacznie rozglądając sie czy aby wszyscy usłyszą] Czy ministerstwo przyśle po mnie samochód?...

He, he. Paliaki...

Nowy cel dzwonienia: błysnąć w pociągowym towarzystwie gadżetem. Oczywiście, do dobrego tonu gadżeciarza należało położyć tę kobyłę na stole w knajpie tak aby wszyscy  wokół mogli wybałuszyć gały z zazdrości.

Komórki tamtych lat miały jednak i zaletę. Można było śmiało zaoszczędzić na paru etatach. Człowiek mógł się poruszać i być zawsze dostępny a jednocześnie nikt normalny komórki nie wyłączał ani nie używał automatycznej sekretarki.
Dziś skłaniam się do dawno już wygłoszonej opinii Umberto Eco że komórka czyni z nas jej niewolnika. A jeśli ktoś od nas telefonu nie chce odebrać to i tak nie odbierze lub przekieruje rozmowę do sekretarki.
Czyli - szlag  trafił cały fenomen komórki! :/

Powracając do internetu. Trochę się jednak w Polsce zmieniło. Wówczas TPSA żądała poza horrendalną opłatą instalacyjna (parę tysięcy PLN) prawie półtora tysiąca miesięcznie za łącze 256kb. Najtańszy router kosztował dziesięć tysięcy. A żeby cokolwiek zarabiać na internecie trzeba było uzyskać od Ministra Łączności koncesję za kolejne paręset ECU.
Faktem było i to, że za jedno konto pocztowe można było zarobić i 50 złotych na miesiąc, nie wspominając o szkoleniach [‘bo Naród ciemny’ – cyt. Jacek Kurski] i witrynach www.

Internet był elitarny i jako taki mi odpowiadał. Nie było w nim dominującego dziś chamstwa. Nagle poza dostępem do informacji można było bez przeszkód komunikować się z całym światem. Gdy rano przychodziłem do pracy, włączałem jakiś amerykański serwis IRC i dowiadywałem się jak minął dzień w Nowym Jorku,  Mississauga czy Kapsztadzie.  Zupełna unifikacja kulturowa całego świata - wówczas novum. Jakiś facet z Tasmanii próbował mnie ciągle przekonywać dlaczego warto tam zamieszkać a rodzeństwo z Chicago referowało jak długie były kolejki do święcenia jajek przed kościołem w Jackowie. Powiecie że wiedza zbyteczna? Pewnie i tak, chociaż z drugiej strony na co komu kablówka z setką kanałów TV skoro ogląda się ich tylko parę? Dorośli także lubią zabawki.

Później powstały komunikatory, chat – roomy, w mediach zaczęli robić kariery dziwni osobnicy zwani nie wiadomo dlaczego ekspertami, a internet z Harold’sa zamienił się w "Biedronkę".

UPDATE: 19.06.2007 -> czytaj też tutaj.